NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jechałem taksówką.
To takie żółte auto, które zamawiasz, gdy zabraknie Ubera.
Zapytałem kierowcę:
„Kiedy stanę się prawdziwym nowojorczykiem?”.
Mieszkam tu od trzech lat.
Jadłem precle na ulicy.
Widziałem świąteczne lampki na Saks Fifth Avenue.
Wracałem do domu o czwartej nad ranem po zamknięciu wszystkich barów.
Wielokrotnie.
„Studiuję tu tylko na uniwerku, ale lubię to miasto.
Naprawdę.
To kiedy mogę powiedzieć, że jestem z Nowego Jorku?”
Dziękuję bardzo.
Kierowca spojrzał na mnie we wstecznym lusterku.
I mówi: „To jak z każdą inną rzeczą w życiu.
Musisz to powiedzieć
i uwierzyć, że to prawda”.
Ale wcześniej zaśpiewam piosenkę, którą bardzo lubię.
Zadedykuję ją
moim koleżankom, które przyjechały do miasta.
Wstrzymaj się, szalony ty
Od tak młodej brawury popłyną łzy
A skoro jesteś tak mądry
Powiedz, czemu wciąż boisz się?
Gdzie się pali, po co spieszysz się?
Lepiej ochłoń Nim twój zapał spali cię
Tak wiele do zrobienia masz A doba to jedna z tych sztywnych form
Choć wiesz, w życiu już tak jest
Zawalczysz w nim, o co chcesz Lub zestarzejesz się
Będziesz miał dość Nim w końcu przejdziesz swojej drogi pół
Kiedy zrozumiesz, że
Wiedeń czeka tu?
Zwolnijże, nieźle idzie ci
Nie od razu będziesz, kim masz być Daj sobie czas
Choć to tak przyjemne Kroczyć po granicy w tę noc
W tę noc!
Szkoda, lecz to twój wybór był
Nie zastanowisz się Wolisz wypruwać krew z żył
Dostrzegasz własne porażki
Od sukcesów zwykle odwracasz wzrok
Ślepy wzrok!
Taki dumny, pasje masz też swe
Nie wiesz? Tylko głupcy nasycają się
Śnij dalej Lecz nie trzymaj się kurczowo snu
Kiedy zrozumiesz, że
Wiedeń czeka tu?
Wstrzymaj się, szalony ty
Weź telefon rzuć w kąt Zniknij na kilka dni
Już dobrze Świat odpuści ci ten dzień lub dwa
Kiedy zrozumiesz, że
Wiedeń czeka tu?
Choć wiesz, w życiu już tak jest
Zawalczysz w nim, o co chcesz Lub zestarzejesz się
Będziesz miał dość Nim w końcu przejdziesz swojej drogi pół
Czas już zrozumieć, że
Wiedeń czeka tu
Kiedy zrozumiesz, że
Wiedeń czeka tu?
Tak!
Brawo, Payton!
Już wydając Cold Spring Harbor, pierwszą płytę, Billy Joel był geniuszem.
Ale kiedy został najlepszym tekściarzem XX wieku?
Pewnie przy The Stranger.
Muszę to powiedzieć: cieszę się, że nie trafiłaś do więzienia.
Mój prawnik był genialny.
Pół roku aresztu domowego i kurs panowania nad gniewem
w ramach ugody.
Ostatnio kopałam studnie w Hondurasie.
Wróciłam i studiuję na Vassar.
Jest spoko, ale niektóre laski są strasznie agresywne.
Jak to się stało, że się zaprzyjaźniłyście?
Byłyśmy na sesji dla Vanity Fair.
- Pamiętasz? - No tak.
Ciekawy artykuł.
Mnie tam za bardzo nie schlebiał,
ale wy wypadłyście nieźle.
Żeby nie było, przekręcili moje słowa.
Moje też! Totalnie.
Dostałam dużą zaliczkę za książkę, więc głównie z niej żyję.
ODLICZANIE DO NORMALNOŚCI
To ciekawe, jak niewiele pieniędzy wydaję.
Ludzie dają mi za darmo więcej niż kiedykolwiek.
A co z tym twoim psychicznym kochasiem?
Tym świrem, który mnie otruł oposem?
- Pamiętacie? - Ricardo jest...
w więzieniu.
Gra w teatrzyku. Wystawiają Facetów i laleczki.
- Uwielbiam ten musical. - Kocham go.
Gra Skya Mastersona.
Mówiłam, że przyjdę na występ, ale...
kłamałam.
Nie przyjdę.
A co z tobą? Na NYU mają radę studencką?
Wracajmy.
Nie wiemy, o czym mówisz.
Przepraszam, że rzygałem. Czasem to mi pomaga.
- Mamy go. - Czasem po prostu...
- Jejku! - Przepraszamy, James.
Przyzwyczailiśmy się. Codziennie wraca pijany.
Lewa noga, podnieś prawą.
- No dalej. - Sorki.
- Usiądź. - Dobrze.
- Wiesz, o czym mówię? - Kto to?
- Połóż się. - Kai Z.
Bez obaw, ma twardy sen.
To dobrze.
Oddaj kapelusz.
Dzięki, swędziało mnie.
- I już. - Dziękuję.
Chryste, co się z tobą stało?
Nie wiem.
Nie, to nie ten kolor.
Ależ o czym ty mówisz? Spójrz na podstawkę.
MAC Lustre Grzeczny Róż.
Nie przeczytam tego.
Za małe litery. Patrz na moje usta.
No co? Wyglądają świetnie.
Nawet nie spojrzałaś!
Wyglądają, jakby mi je wessało w twarz.
To usta trupa.
Masz rację.
To MAC Lustre Ślicznie Proszę.
Wyglądasz od niej blado,
więc od razu ją wyrzucam i poszukam ci...
Oto twój Grzeczny Róż.
- Dziękuję. - Boże.
Tak się denerwujesz spotkaniem z senatorem elektem z Teksasu?
Przystojniak z niego, ale jesteś mężatką.
- Liderko Standish. - Cicho.
Jak stoimy z S5349?
Mamy Hanrona i Connelly’ego,
ale gubernator chce ją dostać do piątku.
Jezu Chryste, ale się trzęsę.
Jak w Nad złotym stawem.
Ja to zrobię.
Zapomnij o ustawie 5349.
Zapomnij o gubernatorze, to kutas.
Głęboki wdech...
i wracaj do gry!
Nawet nie wiemy, o co chodzi. Co on tu w ogóle robi?
Dlaczego młodszy senator z Teksasu
chce się spotkać z liderką większości senatu stanu Nowy Jork?
Zaciśnij.
Nie wiem.
Ale jestem ciekawa.
Popatrz tylko na te usta.
Udław się, Brigitte Bardot.
Nie wiemy, po co to spotkanie,
ale coś mi mówi, że wasze wyraźne różnice zdań
w kwestii Roe v. Wade to ten temat, w którym pies leży pogrzebany
i zaczyna cuchnąć.
Jak zacznie,
powiem, że w czasie kampanii zachował się haniebnie.
Jego komentarze to prawicowe bingo.
Że niby sprawa Roe v. Wade została źle rozstrzygnięta.
Republikanie zaczęli tak mówić
dziesięć lat po tym, jak zrozumieli,
że nie ma szans na poprawkę do konstytucji.
Bo ponad 70% Amerykanów wspiera prawa reprodukcyjne.
Albo...
liczymy, że nie poruszy tematu, tak samo jak i my.
Senator stanowa Standish, dziękuję za przybycie.
Miło pana widzieć.
- Senator elekt czeka tutaj. - Dziękuję bardzo.
Przepraszam, może pani zaczekać na zewnątrz?
Jestem tam potrzebna.
Senator elekt chce rozmawiać z senator stanową.
Z liderką Standish. Jest liderką większości.
Inaczej byłaby senator Standish, nie senator stanową.
Taka małostkowość jest niegrzeczna.
Przepraszam. Senator chce mówić z liderką Standish sam.
- Może pani... - Przepraszam.
Zna pan hasło „zdolne kobiety chodzą parami”?
To o nas.
Nie znam go.
- Dobra. - To nie tak szło.
Stul dziubek i pogadajmy szczerze.
Twój szef to senator z Teksasu, a nie Jezus,
a już na pewno nie dziecko z uszkodzoną odpornością,
na które nie można kichnąć, racja?
- Musi pani tu zaczekać. - Nie. Jeszcze raz.
Wiesz, kim jestem? Nie.
Jestem Hadassah Gold i byłam szefową sztabu Dede Standish,
kiedy powstawała Ziemia. Jasne?
Byłam na takich spotkaniach, gdy nie wiedziałeś, gdzie masz penisa.
Możemy kontynuować tę niedorzeczną rozmowę,
po której, zapewniam, przysięgnę samemu Eliaszowi,
że zrobię wszystko, co mogę,
żeby twoja kariera długo nie potrwała,
albo otworzysz mi drzwi.
Gdy senator z Teksasu zwolni cię za bezczelność
wobec wyszczekanej damulki takiej jak ja,
i nie myśl, że nie zagram tej karty,
obiecuję, że będziesz mógł pracować dla mnie.
No dobra.
Dziękuję.
Tak mnie wychowała moja mama.
Przepraszam za te pytania.
Walę prosto z mostu, nie chcę marnować pani czasu.
Żaden problem.
Chciałbym zapytać,
co pani myśli o prawie kobiet do wyboru.
Senatorze, chyba zna pan moje zdanie.
Chodzi mi o pani opinię na temat mojej opinii
o prawie kobiet do wyboru.
Nie wiem, co dokładnie mówił pan w czasie kampanii.
Ale z tym, co słyszałam, wybitnie się nie zgadzam.
Uważam, że 14. poprawka gwarantuje absolutne prawo do prywatności.
Zgadzam się z panią.
Słucham?
Jestem pierwszym demokratą wybranym w Teksasie od 25 lat.
Aby wygrać, musiałem zmienić podejście
i mówić rzeczy, w które niekoniecznie wierzę.
Gdyby ludzie znali prawdę, miałbym problemy z reelekcją w Teksasie.
Ale nie będę ponownie startował w wyborach.
To nie ten urząd był moim celem.
Śmietanka, bez cukru, prawda?
Prawda.
Za osiem miesięcy założę komitet, który zbada moje szanse
w wyborach prezydenckich.
Ale nie ma czego badać.
Będę kandydował.
I wygram.
Ale...
potrzebuję pani pomocy.
W czym?
Będzie pani moją wice.
Chwila moment!
- Jestem szefową sztabu. - Wygram Teksas.
To już udowodniłem. Teraz czas na Nowy Jork i Kalifornię.
Dzięki pani to możliwe.
Przepraszam. Jestem senatorem stanowym.
Z Nowego Jorku i lubią panią w pasie rdzy.
Sprowadziła pani fabrykę Tesli do Buffalo,
wprowadzając producenta i miasto w XXI w. i zyskując rozpoznawalność w kraju.
I jest pani związana z giełdą.
Muszę pokazać finansistom, że można mi ufać.
Zasiada pani w legislaturze, to mi nie jest na rękę.
Czyli jest pani zaprawiona w polityce, ale tylko w Albany...
nie w Waszyngtonie.
Nie pracowała pani w stolicy
i możemy to wykorzystać na nasz użytek.
Odjęło mi mowę.
To mi bardzo pochlebia.
Ale co z... Jest jeszcze tak wcześnie.
Współkandydatów zatwierdza się tuż przed konwencją.
Ja to zrobię inaczej.
Wyborcy mają czuć, że jestem zdecydowany.
Odrobiłem zadanie.
Od początku będę gotowy.
To zrobi dobre wrażenie. Poprowadzimy kampanię wspólnie.
Liberalna nowojorczanka z latami doświadczenia
stanie obok przystojnego złotego chłopca pełnego pomysłów
prosto z wspaniałego Teksasu.
Nie ma szans, żebyśmy przegrali.
Kiedy mam odpowiedzieć?
I tak pani nie odmówi.
Muszę wiedzieć jedno.
Czy z jakiegokolwiek powodu...
nie powinienem pani wybierać?
Każdy chowa trupy w szafie.
Jakie chowa pani?
Pan pozwoli...
Miło pana poznać.
Powiem tylko...
że senator Standish
będzie zaraz walczyć o 13 kadencję w senacie Nowego Jorku.
Przez trzy kampanie nie miała przeciwnika.
Republikanie przestali wystawiać swoich,
bo nikomu nie udało się znaleźć żadnych haków na nią
ani na jej rodzinę.
Senatorze, daję panu słowo.
Dede Standish jest czysta jak łza.
Pani senator.
To co pani powie?
Zmieniamy historię?
Umowa stoi.
Jak się mówi na małżonkę wiceprezydenta? Druga dama?
Chyba tak.
No to kim ja będę?
Drugim dżentelmenem?
Drugim gościem?
Jeszcze nic nie jest postanowione!
Najpierw musi zdobyć nominację.
Do tego czasu wiele może się wydarzyć.
Prawda.
Dostanie ją.
Myślałam, że polityka mnie już nie ekscytuje.
Rządzenie wciąż mnie kręci,
ale kampanie od dawna szły mi zbyt łatwo...
Ale kandydowanie...
na...
wiceprezydenta!
To tylko krok od najpotężniejszego stanowiska na świecie.
Pierwsza kobieta wiceprezydent.
Taką kampanią mogę się ekscytować.
I to nawet nie chodzi o władzę,
tylko o tworzenie historii.
Herstorii.
Zasłużyłaś, skarbie.
Obaj jesteście dla mnie tacy dobrzy.
Jak zamierzasz...
utrzymać to wszystko w sekrecie?
W sensie nasz trójkąt?
Od dekady idzie nam całkiem nieźle.
Bo chodziłem do szkoły z wydawcą Posta
i mamy układ z Enquirer.
I Dede może być jedną z najpotężniejszych osób w stanie,
ale wciąż działa tylko lokalnie.
A teraz będą mieli miliony dolarów
i komitety PAC, które będą szukać na ciebie brudów.
Boisz się, że cię zostawimy.
Tylko ja tutaj nie mam obrączki.
Przyznaję, kiedy to zaczynaliśmy,
byłeś ceną, którą musiałam zapłacić, by zadowolić męża.
Nie jestem hipokrytką.
Nie mogłam pozwolić, by sypiał z innymi.
Ale byłby skandal. Więc tak, dawniej byłeś na doczepkę,
ale to się zmieniło.
Żadne z nas nie wyobraża sobie życia bez ciebie.
Jesteśmy rodziną, William.
Prawda.
I kto powiedział, że nie może być dwóch pierwszych dżentelmenów?
Zacznijmy działać powoli.
Jutro zaczniemy planować, a dziś świętujemy w nasz ulubiony sposób.
Miłym...
długim...
diabelskim...
trójkątem.
Szukam Sherry Dougal.
Jestem McAfee Westbrook, dzwoniłam.
Mam u was pracować.
Oprowadzę cię.
Pani senator rzadko przychodzi do biura.
Właściwie to wcale.
Senator nie odwiedza własnego biura?
To biuro szefowej sztabu, tam nie wchodź.
A te są czyje?
Ktoś tu ma dużo pytań.
Tam też nie wchodź.
To twoje biuro i twój komputer.
Jest na nim cała baza naszych wyborców.
Pod żadnym pozorem nie odłączaj go od prądu.
Hasło to „stażysta”.
Znasz Windowsa 99, prawda?
- Nie. - Coś wymyślisz.
Jest jak Windows 95.
Trzeba je wysłać do 300 000 członków z 27. okręgu wyborczego.
Bierzesz nalepkę,
naklejasz ją na ulotkę, voilà.
Widzisz? Proste. Pierwszą już zrobiłam za ciebie.
Wybory są szóstego listopada,
więc mają dotrzeć na początku października.
Masz czas.
Równie dobrze możesz spać pod biurkiem,
tylko nikomu nie przeszkadzaj.
Klucz do łazienki jest u mnie.
Przykładasz go do czytnika i drzwi się otwierają.
To tyle?
Tak, to elektroniczny zamek, przykładasz i tyle.
Nie, mówię o listach.
To cała kampania?
Tak.
Wybory wstępne są dwa tygodnie przed wysyłką.
Dede Standish nie przegrała od 20 lat.
Nawet nie będzie miała przeciwnika.
Wysyła ulotki tylko dlatego,
że w jej okręgu drukarnię Instaprint wykańcza sieciówka,
a ona lubi dbać o małe firmy.
Pomówię z szefową.
- Słucham? - Chcę pomówić z Hadassah Gold.
Nie możesz.
Boże, dokąd leziesz?
No nie wiem.
Strasznie pomarańczowy.
Stój! Jezu!
Co? Nie!
Strasznie przepraszam!
- Kim jesteś? - McAfee Westbrook, nowa stażystka.
Czemu przestałaś?
- Kto? - McAfee Westbrook.
Twoje imię to nazwisko?
Nie znoszę tego.
Nie ja wybierałam.
Właśnie urodził mi się pierwszy wnuk.
Wiesz, jak go nazwali?
Jagger.
Trzymałam go, gdy mi powiedzieli.
Prawie go wyrzuciłam przez okno. Ale to byłaby zbrodnia.
Co ty sobie w ogóle wyobrażasz?
No dobrze, najpierw kilka słów o mnie.
Skończyłam Columbię.
Studiowałam politologię i statystykę.
Mam to gdzieś.
Skończyłam je w trzy lata.
Spałam po cztery godziny, nie miałam życia towarzyskiego.
Mam to gdzieś. Sama chciałaś.
Czemu to zrobiłaś? Skąd ten pomysł?
Chciałam pracować dla Standish.
To genialna kobieta i świetna polityk. Zmieniła cały rząd stanowy.
Bezrobocie wciąż jest wysokie, ale to dobrze.
Widać, że osoby, które wypadły z rynku pracy, na niego wracają.
Cicho! Boże, jak ty szybko mówisz.
To nie kampania na XXI wiek.
- Kampania? - Nawet nie na XX wiek.
- Kampania? - To kampania z końca XVIII wieku.
No dobrze!
Pozwól, że ci coś wyjaśnię.
Raz, nie chrzań mi tu.
Nikt nie budzi się z myślą „będę pracować dla senatora”.
Chcesz pracować w Capitol Hill albo Białym Domu. Tu to tylko odskocznia.
Nie...
Jeszcze nie skończyłam.
Pozwól, że wyjaśnię ci to jeszcze bardziej.
Nie prowadzimy drogiej kampanii reelekcyjnej,
bo jej nie potrzebujemy.
Dede Standish od wieków nie miała kontrkandydata.
A czemuż to?
Ponieważ lista jej sukcesów
podoba się wyborcom.
Jak to osiągnęliśmy?
Skupiając wszystkie nasze siły na rządzeniu, a nie kampanii,
tym samym niwelując jej konieczność.
To taki buddyjski kazus kury i jajka.
Nie obchodzi mnie twoje zdanie.
Ani to, gdzie studiowałaś czy z iloma facetami przez to nie spałaś.
Najważniejsze, że masz dyplom.
Pierwsza lekcja przyklejania adresów do ulotek:
pozwolę ci wrócić do twojego biura
i robić to, po co cię zatrudniliśmy.
W zamian napiszę ci bardzo ładny list polecający
na następny staż w Waszyngtonie.
Nie wątpię, że trafisz do firmy lobbingowej przy K Street.
A teraz, proszę, opuść moje biuro
i nie odzywaj się więcej w mojej obecności.
Dotarło?
Świetnie.
Mari, zrób mi coś z tymi paznokciami, mam bruzdy.
Bruzdy, mówię ci!
Wypełnij je czymś, cokolwiek!
Czemu nie śpisz? Zarywasz nockę?
Nie chciałem, żebyś sam to czytał.
To zaproszenie na ślub Alice.
Gość nazywa się Thad.
Kto to?
Najwyraźniej facet, za którego wychodzi Alice.
Nie wiedziałem, że kogoś ma.
- Kiedy ostatnio gadaliście? - Nie pamiętam.
Dawno.
Rok, dwa lata temu.
Dawno.
Rozmowy bardziej mnie bolały.
To odręczne pismo?
Zakładam, że tak.
Wszystko w życiu schrzaniłem.
Ambicja...
zatruła wszystkie moje decyzje.
Wybór Infinity na wice,
ignorowanie kłamstw Dusty, zerwanie z Alice.
Ten dzień w domu Rivera...
Kiedy się zabił?
Byłem na niego wściekły.
I taki niemiły.
Liczyłem się tylko ja.
Mogłem...
się zamknąć i raz w życiu posłuchać.
Pojedziesz na ślub?
A co to zmieni?
Kai Z?
Ty nie śpisz?
Pewnie, że nie. Przy tych żalach nie da się zasnąć.
Pierwszy raz słyszę twój głos.
Kochasz ją?
Tak.
No to wytrzeźwiej i walcz o nią.
Lubię tę piosenkę.
Kutas z ciebie, wiesz?
Od trzech lat gram w tym barze,
a ty tylko sprzątasz stoły i mnie unikasz.
A co, mam wejść z drugim głosem?
To dobry pomysł, żeby walczyć o Alice.
Martwię się, za dużo pijesz.
To miłość mojego życia. Wytrzeźwiałem. Więcej, jestem przebudzony.
Dryfowałem bez celu, teraz go mam.
Przyszedł w wytłaczanej, lnianej kopercie.
Z piękną kaligrafią.
No.
Aż mnie zabolało na widok tego zaproszenia.
Teraz wszystko czuję.
Może dlatego się oddaliliśmy.
Już mnie nie potrzebujesz.
Czym ty właściwie jesteś? Moim sumieniem?
Nie, twoim cieniem. Pamiętasz?
Cieniem, jasne.
Moim yang, ciemną stroną.
Tylko że u ciebie ciemna strona to ta,
która wszystko odczuwa.
Czemu teraz czuję tak wiele?
Kiedyś jakiekolwiek uczucia przychodziły mi z trudem.
Bo straciłeś ambicję.
Będąc politykiem, nie mogłeś sobie pozwolić na uczucia.
Kłóciły się z twoim ciągłym obmyślaniem strategii.
Jeśli kampania wymagała od ciebie złości, smutku, poczucia winy, czułeś je.
Muszę być przegrywem, żeby mieć uczucia?
Nie jestem pewien.
No dobrze, ale co myślisz?
Myślę, że powinieneś zjechać do następnego Dunkin' Donuts
po kolejną mrożoną kawę...
i że lubię tę piosenkę.
Zawsze możesz zadzwonić.
Nie tak się załatwia takie sprawy.
Będzie tak, zobaczę ją, ona powie: „Jak mnie znalazłeś?”.
„Znam cię tak dobrze, że domyśliłem się,
z jakich zajęć właśnie wyjdziesz.
Argumentowanie etyczne w klasycznej polityce chińskiej.
Nie ominęłabyś takiego kursu”.
I wtedy dotrze do niej, że nikt jej tak nie zna jak ja,
więc musimy być razem.
Serio, lepiej zadzwoń.
Zaraz.
To ona.
No proszę, kto by pomyślał.
Dobrze.
Leć po dziewczynę.
Thad!
Wiesz co? Chodźmy stąd. Nie chcę, żeby mnie zobaczyła.
Payton?
Czy mam...?
Jasne...
O rety!
Co ty tu robisz?
Ja nie to... Studiujesz tu, więc nieważne.
Payton, to Thad, mój narzeczony.
Miło cię poznać, słyszałem o tobie.
Mocny uścisk.
Chcesz, żebym...?
- Jeśli możesz. - Pewnie.
Skąd, nie musisz.
Chciałem obczaić szlak Freedom Trail.
No dobrze.
- Do zobaczenia. - Pa.
Miło poznać.
Pójdziemy na kawę?
Co u twojej mamy?
Wszystko dobrze.
Jest w klasztorze w Bhutanie, w Himalajach.
Wykłada kamieniami górskie szlaki.
W Bhutanie?
Usłyszała, że mieszkają tam najszczęśliwsi ludzie na Ziemi,
więc uznała, że to wyzwanie.
Chce ich bardziej uszczęśliwić.
Co u ciebie?
W porządku.
James mówi, że jesteś alkoholikiem.
Co? Weź, przecież to...
takie wyświechtane słowo. Co to znaczy?
Że ktoś jest uzależniony od alkoholu.
Dobra. W takim razie... nie.
Dipsomania byłaby tu lepszym słowem.
Wypiję drinka i nagle chce mi się pięciu,
to nie jest takie niezwykłe i nie oznacza alkoholizmu.
To książkowy przykład alkoholizmu.
I tak od tygodnia nie piłem.
I naprawdę nie uważam, żebym miał do tego wrócić.
Coś się we mnie zmieniło.
Chciałbym, żebyś mi uwierzyła,
bo naprawdę tak czuję.
Podoba ci się na NYU?
- Jak twoje stopnie? - Czemu on?
Wybacz, ale gość wygląda na rasowego dupka.
Nie wychodź za niego.
Czemu tak mówisz?
To ja schrzaniłem sprawę, jasne?
Koncertowo. To moja wina i przepraszam. Powinienem był się wtedy odwrócić.
Żałuję, że zgodziłem się na rozstanie.
Ślub jest za tydzień!
To co? Po prostu weź mnie za rękę
i ucieknijmy.
Wsiądziemy do autokaru i pojedziemy przed siebie.
Zaczniemy od nowa.
To finał Absolwenta, jeśli dla ciebie to happy end, obejrzyj jeszcze raz.
Ale dlaczego on?
Poważnie?
Bo to dobry człowiek.
Pewnie.
Jest dla mnie dobry, nasze rodziny się lubią.
Dwóch słów mi tu brakuje.
Kocham go, Payton! Naprawdę.
Nie pokochasz go tak jak mnie.
A ty nigdy nie pokochasz mnie tak...
jak Thad.
To nieprawda.
Tak szczerze, to doszłam do wniosku,
że moja miłość do ciebie nie jest zdrowa.
To raczej choroba,
z którą uczysz się żyć przez całe życie.
Nie trzeba było do siebie wracać w liceum.
Nigdy nie pogodziłam się z tym, że mnie oszukałeś.
Ja ciebie? Sypiałaś z moim najlepszym kumplem.
Seks i lojalność to dwie rzeczy. Nie jesteśmy jak nasi rodzice.
Dlaczego się nie odwróciłeś, Payton?
Prosiłam cię o jedną rzecz.
Obejrzyj się za mną, żebym wiedziała, że wszystko gra.
Nie zrobiłeś tego.
Dlaczego?
Bo twój plan zadziałał.
Bo nie chciałem, żeby ktokolwiek zwątpił w naszą historię.
To była czysta polityka.
Strasznie cię przepraszam.
Ale posłuchaj, mówię poważnie.
Zmieniłem się. Tylko spójrz na mnie.
Odczuwam emocje. Musiałem w tym celu upaść na dno,
a moim dnem była myśl o utracie ciebie.
Teraz rozumiem...
że mój upadek był darem, bo w końcu nauczyłem się czuć.
Kiedy do siebie wrócimy, a ja wrócę do gry,
wiem, że nadal tak będzie.
Tak się cieszę, że odzyskałeś zdrowie emocjonalne.
Naprawdę.
Ale nie mogę tego zrobić.
Nie zrezygnuję z wesela za cztery miliony.
Nie dam się wydziedziczyć rodzicom
i nie złamię serca tak uroczemu chłopakowi.
- Nie rób tego. - To ty tego nie rób!
Nie rób ze mnie tej złej, kiedy to ty wszystko zepsułeś.
Wszystko mogło być inaczej.
Już za późno.
- Nigdy nie jest za późno... - Owszem, jest.
Wychodzę za Thada.
Przykro mi.
Zawsze będę cię kochać.
Alice...
Zawsze możemy mieć romans.
Cześć, Payton.
Co ty tu robisz?
Mamy propozycję.
Zareagowałem podobnie.
To najpotężniejsza kobieta w stanie.
Miała 30 lat, by zjednać sobie prasę, wyborców ze związków i lokalnych dzielnic,
ustalić układy z przemysłowcami i biznesmenami.
Po swojej stronie ma wpływowych księży, rabinów i imamów.
To szycha.
Rozumiem, czemu nie ma przeciwników.
Walka z nią to szaleństwo.
Potem powiedziałam, że dla niej pracowałam.
Nie ma kampanii, tylko prawie puste biuro,
a cała technologia to klucz do kibla.
Windows 99.
Są leniwi i aroganccy.
Może się ugiąć.
Ale jej oponent musi być młody, żarliwy,
obeznany w technologii i mediach.
Taki kandydat zdarza się raz na pokolenie.
Jasne. Macie pianki?
Żeby je usmażyć nad ogniem?
Piłeś?
Co? Nie, odstawiam.
Od dwóch tygodni.
- Brawo. - To świetnie.
Dzięki.
Nic się nie pali.
Zgadza się.
Ten kandydat, którego szukacie, już nie istnieje.
Mój płomień zgasł dawno temu.
Jasne? Skończyłem z polityką.
Nie przyszło ci do głowy, że pijesz, wyjesz do mikrofonu
i jojczysz, bo twój płomień zgasł?
To on cię definiuje.
Jesteś świetnym politykiem.
Bez kampanii nie masz celu.
Może nawet, ale to tak, jakbyś kazał mi wsiąść na Titanica.
Te wybory da się wygrać, udowodnimy ci to.
Potrzebujemy tylko problemu do rozwiązania.
Cały świat śmieje się z MTA.
Wciąż wygrywa plebiscyty na najgorszy transport publiczny.
Wiesz, kto przewodzi komitetowi zarządzającemu finansowaniem metra?
Osoba, która może stać się twarzą całego bajzlu w transporcie.
Nie musisz uderzać w całą jej karierę.
Wystarczy wybrać jedną ważką,
chodliwą i powtarzalną kwestię.
- To podstawy polityki. - Doceniam to, że próbujecie.
Poważnie. Jesteście najlepszymi przyjaciółmi.
Kocham was, ale muszę odmówić.
Zastanów się nad tym kilka dni.
Dobrze, ale moja odpowiedź się nie zmieni.
Nie da się tego wygrać.
I nie wierzę, żeby ktoś mnie poparł.
Jestem wdzięczny za to, że wciąż we mnie wierzycie.
Bo ja tego nie robię.
Johnny.
Dziś mój dzień.
Wiesz, co musimy zrobić.
Jakie były główne argumenty Wollstonecraft?
Po pierwsze,
kobiety powinny móc działać w medycynie i polityce.
To ważna kwestia,
- zwłaszcza, że w 1792... - Halo?
tylko 3% ludności Anglii i Walii...
Mówisz serio?
Kurna, pewnie!
Już jadę.
...może mężczyźni też powinni.
Po trzecie, dziewczynki i chłopcy powinni się uczyć razem.
Nie podoba mi się twój ton, młoda damo.
Prowadzę wpływowy blog parentingowy.
Chcę mówić z twoim menadżerem.
Proszę pani,
nie chce pani z nim rozmawiać, bo to kutas.
Todd powie pani dokładnie to samo.
Nie można zwrócić zjedzonego zamówienia.
Proszę pani.
Chwila.
Halo?
Tak?
Wchodzę w to.
Tylko musicie coś wiedzieć.
Halo? Cześć.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Słonko, nie wierć się.
Co robi?
Poważnie?
Skarbie, zespół już gra.
No to zaczynajmy.
Oddzwonię później.
- Payton kandyduje do senatu stanowego. - Jezu, co za pojebaniec.
Całe szczęście, że się rozstaliście.
- Właśnie. - Właśnie.
Gotowa?
- Najmilsi... - Przepraszam! Musimy się wstrzymać.
Alice, stój!
Skarbie, co robisz?
Może musi skorzystać z łazienki.
Alice!
- Alice! - Co robisz?
Alice!
Do Nowego Jorku, już!
Cola Light.
Już nie sprzątasz stołów.
Ile czasu minęło?
Piętnaście dni.
No i brawo.
Czekałem na tę chwilę.
Aż zaczniesz trzeźwo myśleć.
- Więc mam kandydować? - Przeciwko Standish?
To odważny ruch.
Raczej szalony.
Fakt, MTA leży i kwiczy, ale to nie wystarczy.
Może gdyby miała jakiś słaby punkt, który możemy wykorzystać,
ale kampania musiałaby być perfekcyjna
i bez szczęścia się nie obejdzie.
Jest nie do pokonania.
Jeśli ją pokonasz, będziesz mógł walczyć o prezydenturę.
Boję się.
Przegranej?
Daj spokój.
Porażka jest bardziej honorowa niż zmarnowany potencjał.
Nie chodzi tylko o to.
Podoba mi się to, że czuję.
To boli...
ale lubię to i boję się, że jeśli zacznę nową kampanię...
znowu przestanę cokolwiek odczuwać.
Cóż...
przeznaczenie nie istnieje.
Tylko ludzie tacy jak ty. Gdy świat ich potrzebuje,
odpowiadają na wezwanie.
Wybacz, że tak długo.
Musiałem załadować nowy syrop.
Dzięki.
Robicie mi interwencję.
Naprawdę? Wiecie co...
Przecież wam mówiłem. Rzuciłem picie.
- Chuchnę wam, to cola. - Kandydujesz.
Pomożemy ci w tym.
Słuchajcie... Czy to suknia ślubna?
Chyba nie uciekłaś sprzed ołtarza?
To temat na inną okazję, ale...
tak, uciekłam.
Jesteśmy gotowi wstrzymać własne życie.
To...
Rety, dziękuję.
Tak się cieszę, że możemy mieć drugą szansę.
Nie myślicie rozsądnie.
Słuchaj...
To twoje przeznaczenie.
Taka okazja zdarza się tylko raz, rozumiesz?
Wszyscy czuliśmy, że czegoś nam brakuje.
Brakowało nam czegoś, w co możemy wierzyć.
Wystarczy, że spróbujesz.
Inaczej nigdy sobie nie wybaczysz.
No dobra...
Jakby to ubrać w słowa?
Nie wiecie, ile to dla mnie znaczy, że wszyscy tu jesteście.
I rozumiem, co mówicie,
ale nie wejdę w wybory, których nie mogę wygrać,
a tutaj nie mam żadnych szans.
Dede Standish rządzi 12 kadencji
i wspiera ją cała Partia Demokratyczna.
Astrid, powiedz mu.
Jezu!
Dede Standish żyje w trójkącie.
Słucham?
Pracowałam na imprezie charytatywnej i sama widziałam.
Panie i panowie, senator Dede Standish!
Senator stanowa Dede Standish ma dwóch partnerów.
Przeznaczenie nie istnieje.
Tylko ludzie tacy jak ty.
Gdy świat ich potrzebuje, odpowiadają na wezwanie.
W porządku.
Zróbmy to.
HDMI 3, co to niby ma być? Dawać mi zwykłą telewizję!
W takim razie moje pytanie brzmi,
dlaczego dowiaduję się dopiero teraz?
Nie! Nie chcę żadnego iTunes!
Chryste, wysłaliśmy człowieka na księżyc, a nie mamy normalnych TV!
Gdzie ta nowa stażystka?
Dobrze, rozumiem, Richard.
Już szukamy.
Sprawdź Nowy Jork 10.
Który to kanał?
- Dziesiąty, tak się nazywa. - Dziesiątka, jasne.
Przez cztery lata liczba opóźnień metra w Nowym Jorku potroiła się.
To oznacza, że codziennie tracimy milion dolarów dochodu.
Powtórzę jeszcze raz.
- To jakiś płód! - Milion dziennie.
To milion dziennie,
który nie trafia do portfeli nowojorczyków.
To tysiące dolarów z podatków,
które nie idą na policję, straż pożarną,
oczyszczanie miasta czy edukację,
których nowojorczycy potrzebują.
Co w tej kwestii robią nasi politycy?
Dlaczego senator Standish nie zareagowała jeszcze na ten kryzys?
Może dlatego, że senator Standish nie korzysta z metra?
Nie musi się martwić punktualnością,
bo przemieszcza się limuzyną.
Pewnie dlatego uważa, że pieniądze rozwiążą problem.
Wyrzuca 35 miliardów na tymczasowe rozwiązania,
które zaraz będą przestarzałe
i wcale w niczym nie pomogą.
Ja to nazywam zaklejaniem problemu plastrem.
A za 35 miliardów
kupuje się bardzo drogie plastry.
Nie stać nas na kolejne lata nieudolnych rządów w Albany.
Mieszkamy w najwspanialszym mieście na świecie
i zasługujemy na więcej.
Wasi przywódcy powinni zwalczać interesy bogaczy w Albany
i powiedzieć „dość”!
Dołączcie do mojej rewolucji rozwiązań.
Zdroworozsądkowych rozwiązań dla naszych codziennych problemów.
Pomóżcie mi naprawić miasto, a wspólnie...
zawrócimy Nowy Jork na właściwe tory.
Dziękuję i Bóg z wami!
Powinnyśmy się martwić?
Martwić?
Skąd.
To będzie zabawa.
Pożremy go żywcem.
Napisy: Magdalena Adamus